Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο του Συλλόγου Φοιτητών Οικονομικού, το οποίο χαράζει κατευθυντήριες γραμμές για την δράση και τοποθέτηση του Συλλόγου στα θέματα που προκύπτουν. Συγκαλείται με απόφαση του Δ.Σ. ή με έγγραφη αίτηση το λιγότερο του 1/10 των μελών του Συλλόγου. Η Γενική Συνέλευση, έτσι όπως την ορίζει το καταστατικό, αλλά και έτσι όπως είναι ορθολογικό να συνεδριάζει, θα πρέπει να λαμβάνει επίσημες και υλοποιήσιμες αποφάσεις, με αγωνιστικό χαρακτήρα, για θέματα τα οποία θίγουν τα συμφέροντα των φοιτητών στην ακαδημαϊκή τους καθημερινότητα. Η σοβαρότητα με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζουμε το εν λόγω όργανο είναι μείζονος σημασίας για την έκβαση του.

Η δημοκρατία που προάγουμε και υπερασπιζόμαστε, καθώς και οι αξίες που μας διέπουν, θέτουν συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές για την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης. Το ανώτατο όργανο του Συλλόγου δεν είναι και δεν θα πρέπει να θεωρείται τσιφλίκι κανενός για να προπαγανδίσει τις μικροπολιτικές του σκοπιμότητες. Ο διάλογος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, είναι, όχι απλά θεμιτός, αλλά και αναγκαίος, καθώς όλα τα κατακάθια του φασισμού και του γιουχαΐσματος πρέπει να μηδενιστούν. Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν ακόμη συγκεκριμένες ομάδες φοιτητών που προσπαθούν εσκεμμένα και επανειλημμένα να υπονομεύσουν τις τοποθετήσεις όσων φοιτητών υποστηρίζουν διαφορετική άποψη απ’ τη δική τους, υπονομεύοντας με αυτό τον τρόπο και την ιδία την διαδικασία.

Το φοιτητικό κίνημα με την ουσιαστική συμμετοχή του ΣΦΟ, έχει πετύχει πολλές και κομβικές επιτυχίες στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Πιο συγκεκριμένα, και για να μιλάμε με πραγματικά στοιχεία και όχι με αερολογίες που επικαλούνται κάποιοι :
•Οι «περιβόητες» διαγραφές των φοιτητών, ύστερα από κινητοποιήσεις της ΠΑΣΠ, μετά από Γενική Συνέλευση που ανέδειξε το πλαίσιο και τις προτάσεις της ως αποφάσεις του Συλλόγου Φοιτητών Οικονομικού, έχουν παγιωθεί και μείνει στα χαρτιά προς ώρας.
•Οι παρεμβάσεις μας, την περσινή χρονιά, ήταν καθοριστικές για την όσο το δυνατόν ομαλότερη λειτουργία της Σχολής, καθώς, ύστερα από τις δικαιολογημένες κινητοποιήσεις των διοικητικών υπαλλήλων, η ακαδημαϊκή χρόνια ήταν γεμάτη προβλήματα.
•Οι παρατηρήσεις κ επεμβάσεις στα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στο κομμάτι των μαθημάτων αλλά και των εξεταστικών περιόδων, ήταν πάντοτε ουσιαστικές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι επετεύχθη το καλύτερο αποτέλεσμα. Ας συλλογιστούμε όμως, πως κανένας αγώνας δεν γίνεται χωρίς κόστος.

Είναι, λοιπόν, εύλογο να αντιληφθεί κανείς, πως στην εποχή που βρισκόμαστε, στην εποχή της φιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής και της υποχρηματοδότησης, μόνο με απτές αποφάσεις και ουσιαστικό έργο εντός των Πανεπιστημίων μπορούμε να πετύχουμε τις διεκδικήσεις μας. Η αλλαγή νοοτροπίας, σκέψης και πολιτικής, είναι αναγκαία για να οργανώσουμε τον αγώνα μας και να εδραιωθούν οι απόψεις μας. Οι τακτικές βίας και εκβιασμού στους διαδρόμους του 5ου ορόφου της Σχολής μας, πρέπει να παραγκωνιστούν και να τις καταδικάζουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Οι βίαιες αυτές τακτικές υποβαθμίζουν την πραγματική έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου, άσυλο που έχει θεσπιστεί για την ελευθερία βούλησης και την ελευθερία λόγου και είναι αυτές οι τακτικές που δίνουν πάτημα σε κάποιους να θεωρούν πως χρειαζόμαστε την «επιτήρηση» των security στις σχολές μας.

Οφείλουμε όλοι μας να προάγουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες και την δημοκρατική κουλτούρα και να μην κάνουμε κατάχρηση των οργάνων για προσωπικές φιλοδοξίες. Να περιθωριοποιήσουμε τα κομματικά συμφέροντα και όλοι μαζί, μέσα από διαδικασίες του Συλλόγου, να διεκδικήσουμε τους στόχους μας, ώστε να φτάσουμε το Πανεπιστήμιο στο επίπεδο που του πρέπει. Όσο εμείς αντιπαραθετόμαστε για τα πολιτικά μας πιστεύω, μπαίνουμε συνεχώς σ’ ένα φαύλο κύκλο συζήτησης, που μας αποπροσανατολίζει από τα ζητούμενα.

 

Αν τα ίδια του τα μέλη δεν υιοθετήσουν νέες αντιλήψεις, πως είναι δυνατόν να μιλήσουμε για εκσυγχρονισμό του Πανεπιστήμιου;;;

Με απαρχαιωμένες αντιλήψεις και λόγια του αέρα δεν έρχεται η αλλαγή, Κύριοι!