«Όχι, θα αλλάξει, μου το υποσχέθηκε. Το ξέρω ότι κατά βάθος με αγαπάει. Φταίω και εγώ , πολλές φορές προκαλώ το θυμό και τη βία του…»

 

Αυτή είναι μόνο μια μαρτυρία. Τα στοιχεία, ωστόσο, καταγράφουν μια σκληρή, απάνθρωπη πραγματικότητα με περισσότερες από 20.000 κλήσεις να καταγράφονται καθημερινά από τους αρμόδιους φορείς.

 

Η καθιέρωση της 25ης Νοεμβρίου, από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, το 1999, ως η Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών, αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος και την αναγκαιότητα λήψης αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των γυναικών. Σκοπός της ημέρας είναι να ευαισθητοποιεί και να υπενθυμίζει ότι, ακόμα και στην εποχή μας, ακόμη και σε σύγχρονες κοινωνίες που όφειλαν να έχουν ήδη εξαλείψει το φαινόμενο αυτό, παρατηρούνται βίαιες αντιφάσεις και αντιθέσεις, διαψεύδοντας για μια ακόμη φορά τις προσδοκίες των λαών για ειρηνική συμβίωση. Οι γυναίκες εξακολουθούν να πέφτουν θύματα κακοποίησης, διαιωνίζοντας το φαύλο κύκλο αυτής της διεφθαρμένης εγκληματικότητας, με μοναδικό συνένοχο τη σιωπή τους. Είναι, δυστυχώς, μία σύγχρονη μάστιγα που συνεχίζει να αποτελεί θέμα ταμπού για όλες τις κοινωνίες.

 

Η βία κατά των γυναικών ίσως είναι η πιο διαδεδομένη και η πιο αποσιωπημένη μορφή βίας, σε όλο τον πλανήτη. Δεν έχει κοινωνικά, οικονομικά, ταξικά όρια. Χτυπάει παντού και οι μορφές της ποικίλουν. Γυναίκες δυναμικές, ανεξάρτητες, εύπορες, όμορφες, έξυπνες, γυναίκες που εξαρτώνται οικονομικά και συναισθηματικά από τον «δήμιο». Όλες τους μπορούν να είναι θύματα και να βλέπουν μόνο το αδιέξοδο της ζωής τους.

Η βία κατά των γυναικών, αλλά και των ανήλικων κοριτσιών, αποτελεί ένα πρόβλημα με πανδημικές διαστάσεις. Έρευνες και επίσημα στατιστικά στοιχεία αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι κάθε χρόνο 3.500 γυναίκες πεθαίνουν λόγω ενδοοικογενειακής βίας στα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ. 62 εκατομμύρια γυναίκες στην ΕΕ, δηλαδή 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας 15 ετών και άνω έχει υπάρξει θύμα σωματικής ή και σεξουαλικής βίας. Απόρροια όλων αυτών, είναι να έχουν προκληθεί περισσότεροι θάνατοι ή αναπηρίες γυναικών, από ότι οι ασθένειες και τα τροχαία ατυχήματα αθροιστικά.

Οι γυναίκες αποτελούν τα πρώτα θύματα του πολέμου, της μετανάστευσης, του σύγχρονου δουλεμπορίου και εμπορίου λευκής σαρκός, γνωστό και ως εξαναγκασμένη πορνεία. Ιδιαίτερα οι γυναίκες που βρίσκονται σε κίνηση στην Ευρώπη πέφτουν θύματα κακομεταχείρισης και σεξουαλικής βίας όχι μόνον από τους διακινητές, αλλά και από τους συντρόφους τους στο μεταναστευτικό ταξίδι. Υφίστανται έτσι παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην προσπάθειά τους να γλιτώσουν από τους διωγμούς και τις συνέπειες του πολέμου στις χώρες τους.

 

Τι γίνεται όμως για όλα αυτά;

 

Στη χώρα μας, που δυστυχώς, δεν αποτελεί εξαίρεση και ανήκει σε εκείνες τις χώρες όπου μία στις δύο γυναίκες, που δολοφονούνται κάθε χρόνο, είναι θύματα πρώην συντρόφων τους, η νομοθεσία είναι σαφής. Οι διατάξεις που έχουν κατατεθεί σχετικά με το θέμα, φιλοδοξούν να δώσουν λύσεις, αν και οι απαραίτητες υποστηρικτικές δομές και υπηρεσίες, στις οποίες μπορεί να καταφύγει μια γυναίκα, απουσιάζουν. Χαρακτηριστικό φαινόμενο αποτελεί ο μεγάλος κίνδυνος, που αντιμετωπίζουν όσες γυναίκες βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν και να ζητήσουν βοήθεια, μέχρι την έκδοση της απόφασης εναντίον του θύτη. Αξιοσημείωτο, ακόμα, είναι το γεγονός, τα θύματα να αναγκάζονται πολλές φορές να συγκατοικήσουν με τον άνθρωπο που τους ασκεί την οποιαδήποτε μορφή βίας, λόγω έλλειψης κοινωνικών χώρων προστασίας.

Η βία κατά των γυναικών είναι η έκφραση της ιστορικά διαπιστωμένης ανισότητας στις σχέσεις ισχύος μεταξύ ανδρών και γυναικών. Έως και σήμερα-σε όλων των ειδών τις κοινωνίες, είτε ανεπτυγμένων, σύγχρονων, είτε όχι- δεν έχουν εξαλειφθεί τα στερεότυπα, οι κοινωνικές και πολιτιστικές αντιλήψεις και στάσεις ζωής, που καθιστούν τη βίαιη συμπεριφορά αποδεκτή. Ένα φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας σαν αυτό, δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών ή κοινωνικών τάξεων και δυστυχώς, όσο συνεχίζεται, είναι δύσκολο να μπορούμε να μιλάμε για ουσιαστική πρόοδο προς την ισότητα, το σεβασμό και τις Δημοκρατικές αρχές. Για εμάς ως ΠΑΣΠ Οικονομικού ο σεβασμός στις γυναίκες δεν είναι μόνο δείγμα πολιτισμού αλλά και δείγμα αυτοσεβασμού.

 


Υψώνουμε τη φωνή της ισότητας. Δεν μένουμε στη γωνία μας. Μηδενική ανοχή σε φαινόμενα βίας και εκμετάλλευσης κατά των γυναικών.